De ademhalingsmethode by Stephen King

Author:Stephen King
Language: nld
Format: mobi
Published: 2011-05-18T20:11:37+00:00

22

We liepen verder langs het spoor – ik weet niet precies hoe ver – en ik begon juist te denken: Goed, oké, het lukt me het te beheersen, het is nu toch allemaal voorbij, een paar bloedzuigers, wat geeft dat nou; ik dacht dit nog toen mijn gezichtsveld plotseling werd overtrokken met golven wit, en ik viel.

Ik moet hard gevallen zijn, maar het neerkomen op de biels was alsof ik in een warm en dik donzen bed dook. Iemand draaide me om. De aanraking van handen was zwak voelbaar en onbelangrijk. Hun gezichten waren lichaamloze ballonnen die van kilometers hoogte op me neerkeken. Ze zagen eruit zoals het gezicht van de scheidsrechter eruit moet zien voor een bokser die suf is geslagen en bezig is aan een rustpauze van tien seconden op het canvas. Hun woorden kwamen in trage golven aanzwemmen, aanzwellend en wegstervend.

‘…hem?’

‘…alles zijn…’

‘… zou het door de zon…’

‘Gordie, ben je…’

Toen moet ik iets gezegd hebben dat niet helemaal begrijpelijk was, want nu begonnen ze werkelijk bezorgd te kijken.

‘We kunnen hem beter terugbrengen, man,’ zei Teddy, en toen kwam dat wit weer over alles.

Toen het wegtrok, leek ik weer in orde te zijn. Chris zat gehurkt naast me en zei: ‘Kun je me horen, Gordie? Ben je daar, man?’

‘Ja,’ zei ik en ging zitten. Een zwerm zwarte stippen explodeerde voor mijn ogen en ging toen weg. Ik wachtte om te zien of ze terug zouden komen, en toen ze niet terugkwamen, stond ik op.

‘Tjeesis Gordie, je hebt me goed laten schrikken,’ zei hij. ‘Wil je een slok water?’

‘Ja.’

Hij gaf me zijn veldfles, half vol water, en ik liet drie warme slokken door mijn keel rollen.

‘Waarom ben je flauwgevallen, Gordie?’ vroeg Vern bezorgd.

‘Ik heb een fout gemaakt, en naar jouw smoel gekeken,’ zei ik. ‘Ieieieee!’ gierde Teddy. ‘Die Gordie! Mooie klootzak ben jij!’

‘Ben je echt weer in orde?’ hield Vern aan.

‘Ja hoor. Echt. Ik had het even… te kwaad. Toen ik aan die bloedzuigers dacht.’

Ze knikten ernstig. We namen vijf minuten pauze in de schaduw en gingen toen weer lopen, Vern en ik weer aan de ene kant van de rails, Chris en Teddy aan de andere. We dachten dat we er langzamerhand dichtbij moesten zijn.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.